ABEK

Όπως όλοι οι μύθοι έτσι και αυτός του καφέ συγκεντρώνει αρκετό μυστήριο. Μια από τις πιο διαδεδομένες ιστορίες της ανακάλυψής του είναι αυτή που σχετίζεται με ένα βοσκό με το όνομα Κάλντι. Καθώς φύλαγε το κοπάδι του σε μια πεδιάδα της Αιθιοπίας, παρατήρησε πως τα ζώα του έγινα πιο ζωηρά όταν έφαγαν από τους καρπούς ενός συγκεκριμένου θάμνου. Μπήκε και ο ίδιος στον πειρασμό και μόλις δοκίμασε ένιωσε μια πρωτόγνωρη ευεξία. Αποφάσισε λοιπόν πάει τους καρπούς σε ένα μοναστήρι που βρισκόταν εκεί κοντά. Ο Ηγούμενος του μοναστηριού πίστεψε πως οι καρποί ήταν έργο του διαβόλου και τους πέταξε στη φωτιά. Όταν όμως οι καρποί άρχισαν να καίγονται αναβλήθηκε ένα μαγικό άρωμα. Έτσι πήραν τους καρπούς από τη φωτιά και μετά από διάφορες επεξεργασίες έμαθαν να φτιάχνουν αυτό το βαθύ σκούρο ποτό που απολαμβάνουμε μέχρι και σήμερα. Οι μοναχοί αποφάσισαν πως ο καρπός ήταν τελικά θείο δώρο, αφού τους βοηθούσε να μένουν ξάγρυπνοι κατά την διάρκεια των προσευχών τους.

Ενώ πιστεύεται πως ο καφές ως φυτό εμφανίστηκε για πρώτη φορά στους αγρούς της Αιθιοπίας, το πρώτο φλιτζάνι καφέ επινοήθηκε από τους Άραβες. Την ώρα που οι κάτοικοι των περιοχών όπου το φυτό του καφέ αναπτυσσόταν, έτρωγαν τους πράσινους καρπούς, οι Άραβες ήταν αυτοί οι οποίοι άρχισαν να μετατρέπουν τους κόκκους του καφέ σε ποτό. Σύμφωνα με πηγές, λοιπόν, η ονομασία "καφές" δεν προέρχεται, όπως πολλοί πιστεύουν από την Κάφφα της Αιθιοπίας, αλλά από την Αραβική λέξη «gahwa» που σημαίνει κρασί ή οποιοδήποτε ποτό φτιάχνεται από τα φυτά. Έτσι εξηγείται ότι, όταν ο καφές ήρθε στην Ευρώπη, στις αρχές του 17ου αιώνα, ήταν γνωστός ως «Αραβικό κρασί».

Ο καφές διαδόθηκε σε όλο τον αραβικό κόσμο, γιατί ως γνωστό το αλκοόλ απαγορευόταν από τη μουσουλμανική θρησκεία και ο καφές θεωρήθηκε το κρασί του Θεού και πίνονταν στους ναούς και στις θρησκευτικές τελετές.

Οι θρύλοι θέλουν τον καφέ να περνάει λαθραία στην Υεμένη από τους σκλάβους που μετέφεραν οι Άραβες και που έτρωγαν τους κόκκους του καφέ για να αντέχουν τις κακουχίες.

Λέγεται πως η πρώτη αξιόλογη ποσότητα καφέ έφτασε στο Δυτικό κόσμο μέσω των Τούρκων, οι οποίοι μετά την ήττα τους στις πύλες της Βιέννης το 1683, άφησαν πίσω σάκους γεμάτους με κόκκους καφέ.

Η άποψη που θέλει τους Βενετούς ως τους πρώτους που εισήγαγαν τον καφέ στην Ευρώπη, βρίσκει σύμφωνους πολλούς ιστορικούς. Όταν οι κόκκοι καφέ έφτασαν στην Βενετία χρησιμοποιήθηκαν για θεραπευτικούς σκοπούς, καθώς ήταν γνωστές οι θεραπευτικές ιδιότητες του καφέ. Πολύ σύντομα όμως οι Βενετσιάνοι έμαθαν να καβουρδίζουν τους κόκκους και να φτιάχνουν ένα αρωματικό ρόφημα. Έτσι ο καφές άρχισε να γίνεται δημοφιλής και στην Βενετία, στα μαγαζιά και στα σπίτια, και σιγά-σιγά να εξαπλώνεται σε διάφορες Ευρωπαϊκές χώρες. Για έναν περίπου αιώνα, προσπαθούσαν να κρατήσουν αυτό το μονοπώλιο. Οι Ολλανδοί από την άλλη πλευρά ήταν οι πρώτοι που άρχισαν την παραγωγή καφέ έξω από την περιοχή της Αραβίας. Για να εξασφαλίσουν το μονοπώλιο τους, καβούρδιζαν και άλεθαν τους κόκκους του καφέ πριν τον πουλήσουν στους ξένους, έτσι ώστε να μην διαθέτουν οι άλλες χώρες ακατέργαστο καφέ. Τα καλά νέα όμως ταξιδεύουν γρήγορα, έτσι η παραγωγή καφέ άρχισε να επεκτείνεται και σε άλλες χώρες γύρω στις αρχές του 18ου αιώνα. Συγκεκριμένα το 1730 μικρά φυτά καφέ μεταφέρθηκαν και φυτεύτηκαν στην Τζαμάικα, το ίδιο συνέβη το 1740 στην Ινδία και το Μεξικό, το 1784 στη Βενεζουέλα και στα τέλη του αιώνα στη Κολομβία. Το ιδανικότερο όμως χώμα και κλίμα για την καλλιέργεια του καφέ, βρέθηκε στη Βραζιλία. Από τότε η Βραζιλία, μετατράπηκε στην πρώτη σε παραγωγή καφέ χώρα και η παραγωγή αυτή αποτελεί την βασικότερη πηγή πλούτου.

Κάπως έτσι ο καφές ανακαλύφθηκε, περιπλανήθηκε για να φτάσει στο απολαυστικό σήμερα.